02
Nov

The antidote was orgasm

Heerlijk.

Als ik het in 1 woord moet omschrijven, heerlijk. Het being het concert van Regina Spektor vanavond in Vancouver.

Ik had mijn twijfels in het begin, deels omdat ik nog niet zo vaak naar een niet-klassikaal concert geweest was en er nu in mijn eentje tussen paar duizend man ging zitten, maar allemaal water onder de brug. K, laten we de negatieve kanten even aanhalen zodat ik rustig de avond verder de hemel kan inprijzen….

Vermits ik wat laat was met het boeken van kaarten waren de plaatsen niet zo fantastisch, om niet te zeggen dat ik op de voorlaatste rij helemaal op het bovenste balkon zat, maar toch. Erger was het feit dat de zaal voornamelijk gevuld was met vrouwen en meisjes, deze laatsten die, zo vreesden ik, wel voor wat vocaal overlast zouden kunnen zorgen, dat deden ze toch tijdens het voorprogramma, maar nee hoor. Diegene die wel voor wat overlast zorgden waren eerder de drie 40+ die in mijn blok zaten en dachten dat ze in de disco zaten. Waarschijnlijk heeft het iets te maken met het feit dat ze nog eens losgelaten worden en dan ook totaal ‘los’ gaan…

Anyhoe, het zal misschien ook wel deels gelegen hebben aan het feit dat haar stem soms wat moeilijk te horen was door de drum, maar iedereen zat steeds op het puntje van zijn stoel te luisteren naar elk nummer.

En laat ik je vertellen, wat voor nummers. Het was anderhalf uur lang het ene kippenvelmoment na het andere en ik was niet de enige die met tranen in de ogen soms zat. Bij andere liep het er soms ook uit. Echt, fantastisch. Regina Spektor heeft een stem om u tegen te zeggen.

Het eerste deel van het concert bracht ze ten uitvoering achter haar vleugelpiano, met ondersteuning van een cello, een viool en een drumstel. In het tweede deel echter, verdwenen deze laatsten en bleef enkel Regina over. Regina akoestisch, Regina achter de piano, Regina op een gitaar…

Maar laat ik het nog eens herhalen, wat een stem. Backup singers zijn voor watjes.

Zelf speelde ze soms ook in op het publiek, zo riep ze zelfs bless you in het midden van een liedje toen iemand moest niezen en vertelde ze tussen liedjes door even over haar vleugelpiano toen iemand er achter vroeg. Enkel op de vraag “do you want to come over for dinner” wist ze niet goed wat antwoorden en bleef er een wat awkward stilte tot als het volgende nummer begon.

Ik ben echt blij dat ik dit heb kunnen meemaken, het was de 30 euro meer dan waard. En misschien bij deze ook een bedankje aan Moerenhout, omdat ze mij een paar jaar geleden heeft laten kennis maken met deze fantastische artiest.

In ander nieuws; als vrouwelijke redacteurs in de lijn staan om dingen te vragen aan jou eens ze binnenkomen op de redactie, wilt dat dan zeggen dat ik een Canadese harem begin op te bouwen? :p