11
Sep

Blondje op de mountainbike

Posted in Foto's, Personal / Tags ,

Yes I know, het verloren lopen wordt blijkbaar een thema, maar give me a break, het is hier enorm groot en deze keer was het niet in de stad, maar in het ongeveer zeven vierkante kilometer groot Pacific Spirit Regional Park dat zich tussen de stad en de campus bevindt.

Omdat de campus toch een beetje groot is en omdat ik de 20 minuten stappen naar de winkel/les/wat dan ook wat beu begon te worden, besloot ik vrijdag om de stap toch maar te zetten en een fiets te kopen. Via de studentenorganisatie kon ik een tweedehands opgemaakte mountainbike op de kop tikken voor 330 dollar (210 euro), niet echt het goedkoopste, maar ja, hij rijdt, remt (wat verbazingwekkend is voor een fiets die ik in handen krijg) en ik kan hem op einde van het jaar voor de helft terug verkopen.

Gisteren had ik de fiets dan al wat ingereden naar de grote supermarkt in de buurt, maar vandaag stond de echte proef op het programma. Ik had immers een paar mooie uitzichten op het water gezien toen ik zondag mijn boeken aan de andere kant van de campus was gaan ophalen. Aldus haalde ik de fiets van stal en begon ik aan mijn tochtje.

Het verkeer hier is met momenten en plaatsen enorm druk en niet altijd is er op de rijbaan een strook voorzien voor fietsers. Op kruispunten weet ik zeker niet wat doen, dus het eerste kruispunt dat ik tegengekomen ben, ben ik maar rechts afgeslagen omdat ik niet durfde oversteken…..

Zo zat ik op de grote baan Downtown, wat niet echt in de richting van het water was, maar kom, het was fun, zeker de stukken bergaf, maar ja, what goes up must come down, of in dit geval omgekeerd; Vancouver is niet meteen het meest platte stuk land dat je tegenkomt.

Op het volgende kruispunt dat ik tegenkwam sloeg ik wederom rechts af (merk je een thema?), waarna ik na een tijdje het regionaal park insloeg. Tussen de bomen rijden was zowaar nog leuker, maar er kwam snel een einde aan. Gelukkig zat ik toen terug op de juiste weg en enige tijd later reed ik met mijn fietsje langs de kust. De uitzichten aan mijn rechterkant waren spectaculair, maar ik kon niet zomaar stoppen, ik reed immers op een drukke baan. Gelukkig was er een parkeerplaats waar ik onder andere deze foto kon maken.

Ondertussen bleef ik rustig verder rijden, naar boven en naar beneden langs de grote weg die snel nog groter werd en waar de vrachtwagens tamelijk snel voorbij reden. Je raadt het al, ik durfde niet echt oversteken, dus ik bleef mooi op mijn baan verder rijden…. Uiteindelijk viel het nog wel goed mee, ik trapte als zot en toen de auto’s in de file stonden kon ik mooi voorbij hun razen.

Uiteindelijk vond ik nog wel een kruispunt waar ik kon oversteken om toch maar eens terug naar huis te rijden, maar niet voordat ik nog een paar mooie foto’s nam.

Omdat ik weinig zin had om de ganse weg terug langs de snelweg te rijden, besloot ik om wederom het park binnen te rijden. Ik bestuurde nauwkeurig het plan dat aan de ingang hing en vertrok op pad. Om nog nooit met een mountainbike gereden te hebben vond ik het enorm fun. De snelheid lag soms wel niet echt zo hoog omdat ik aan het genieten was van het uitzicht, maar ja.

Het probleem was dat ik de nummer onthouden had van het pad dat ik moest volgen, 21, maar dat die nummers blijkbaar bij een naam hoorden en dat het die naam was die op de bordjes stonden. Zo vond ik me ineens terug op de baan, wat de bedoeling was, maar dan aan de andere kant van het park. Deze keer besloot ik echter om minder blond te zijn, leerde ik de namen van buiten en nam ik een brochure van het park mee zodat ik bij elke crossing toch ff kon checken of ik nog de goede kant uitging.

Na nog een half uur door het park kwam ik eindelijk terug uit op de grote baan, niet ver van de plek vandaan waar ik het park de eerste keer eventjes was binnengereden, maar dan aan de andere kant van de baan.

Tamelijk vermoeid reed ik verder langs de baan, om nog een paar kaar bijna omver gereden te worden door een bus die wou vertrekken telkens als ik net aan haar voorkant was, ik bedoel hallo, je mag dan zelfs voorrang hebben (maar niet als ik je dan al voor 90% heb voorbij gestoken).

Anyway, op onderstaand plannetje (je kan er best op klikken om de grote versie te krijgen) kan je mijn tocht zien, met alle dubbele stukken en ook waar ik verkeerd gereden ben in het park…

Alle foto’s van mijn uitstapje, niet enkel de paar bovenstaande kan je overigens hier vinden.