31
Aug

Business as usual

Eindelijk aangekomen! Het heeft me bijna 20 uur gekost, maar eindelijk veilig en wel op mijn nieuw kot.

De reis viel wel mee, de Eurostar was wat volgepropt en de kleine kindjes – echte kindjes – waren wat ambetant in mijn buurt, maar wel verdraagzaam. Van Londen heb ik niet echt iets gezien, mijn weg gezocht door het station naar mijn pick-up plaats en daar mooi gewacht op mijn shuttle naar Heathrow. Londen zag er uit zoals je het op TV ziet, veel werken, auto’s en de typische huizen.

Een dik uur later eindelijk aangekomen op Terminal 5. Vermits ik online ingecheckt had kon ik bagage gewoon afgeven en vermits ik nu dus in business vloog ging het nog sneller, want nu ja, belangrijke mensen mag je niet laten wachten natuurlijk. Eveneens voor de security controle was er een fast track en een kwartier na binnenkomen in de terminal kon ik al mijn schoenen terug aandoen en laptop mooi terug in zijn jasje steken.

Een ander voordeel van reizen in business, is dat je toegang hebt tot speciale lounges. Hoe deze eruit zien kan ik je spijtig genoeg niet zeggen, ik had maar een uur meer voor de vlucht ging vertrekken en heb het zekere voor het onzekere genomen en ben maar meteen naar mijn gate gegaan.

Op het vliegtuig – een 747-400 – krijg ik meteen een glas champagne aangeboden, ik heb het echter mooi geweigerd en ben voor het fruitsap gegaan.

Er was eventjes een spannend moment toen een koppel opdook waarvan de man ook op mijn stoel geboekt was, maar het was snel opgelost en ik werd vriendelijk gevraagd om een paar rijen verder richting de cockpit op te schuiven. Allemaal geen probleem. Deze plaats bleek nog beter te zijn, het was immers aan de nooduitgang en aldus meer beenruimte – voor zover dat een probleem is gezien je zo al een ligbed hebt. Ook had ik nu als buur een ScandinaviĆ«r die al bijna 14 jaar voor het IOC werkt, met name als ingenieur voor het OBS (Olympic Broadcasting Service). Hij stelde me niet enkel gerust inzake vliegen, maar stelde ook voor dat ik hun stageprogramma bekeek voor de Vancouver spelen, ze hadden immers nog plaatsen vrij – en het is betaald. Zeker de moeite waard om eens te bekijken dus.

De vlucht was heel rustig, niet echt veel turbulentie gehad, of toch niet meteen zo gemerkt. En het is blijkbaar toch iets totaal anders om vanuit een vliegtuig naar beneden te kijken, dan vanaf een gebouw want ik heb totaal geen last gehad van hoogtevrees. Het uitzicht over de Atlantische oceaan was prachtig, het zag er allemaal zo rustig en vredig uit, net zoals de rocky mountains.

Vancouver zelf was heel zonnig en nadat ik mijn visum had bemachtigd en mijn bagage opgepikt stonden er een paar vrijwilligers mij op te wachten. Samen met twee Britse jongens en een Duitser hebben we dan een taxi gedeeld tot op de campus, waar ik mijn sleutels van mijn nieuwe kamer kreeg.

De kamer is niet zo groot als gedacht, maar valt goed mee, enkel wat leeg, wat normaal is natuurlijk. Het enige probleem dat ik had, was dat ik mezelf buiten gesloten had binnen 5 minuten. Blijkbaar is er in de draaiknop een klein ding waar je kan aan draaien en waardoor het van binnenuit vast zit. Dat zat dus nog op slot dus mijn deur in slot gevallen met als resultaat een beschamend tochtje op kousen en zonder kostuumvest naar de receptie om een reservesleutel op te pikken. Al bij al een heel spannend moment dat goed afgelopen is.

Verder is de avond tamelijk normaal verlopen. Na de uitstekende maaltijd en late tea op het vliegtuig had ik toch nog wat honger – 22 uur onderweg remember – dus ben ik hiernaast in het koffiehuis een strawberry smoothie gaan halen, met als resultaat een brainfreeze momenteel – auw.

Het wordt hier stilaan tijd om mijn bed eens te maken en erin te kruipen denk ik.