11
Mar

The Flying Dutchman

Het is tot mijn aandacht gebracht dat ik de blog een beetje aan het verwaarlozen was, waarvoor mijn excuses, maar er waren wel gegronde redenen, zoals je verder in deze post nog wel zal ontdekken.

Laat ik voor het eerst zeggen dat de twee weken die ik België heb doorgebracht zeer leuk waren. De agenda die ik opgesteld had voordien is wel tamelijk in het water gevallen, maar uiteindelijk heb ik toch nog een groot deel kunnen doen en veel mensen kunnen zien en daar draaide het uiteindelijk toch om. Het was en is dan ook voor mij eigenlijk momenteel moeilijker om in Canada te zijn dan voordien. Ik weet immers dat ik hier maar twee maanden meer ga zijn en nadien weer terug in België zal zijn en om niet vooruit te lopen op wat ik geleerd heb uit deze uitwisseling, laat ik alvast wel zeggen dat ik weet dat het leven back home nog niet zo slecht is en er mensen zijn die ik echt niet lang wil missen.

Anyhoe, vermits deze reis onder ontspanning en niet noodzakelijk vervoer viel, kon ik het niet budgetteren bij mijn ouders en moest ik er zelf voor betalen. Nu, toen ik in december alles bekeken had, bleek het goedkoper te zijn om een ticket te komen, allemaal met British Airways zoals gewoonlijk, van feb-mei, maar toen ik in januari nog eens terugkeek, bleken de prijzen enorm hard gestegen te zijn en zou ik nu een 1500 euro moeten betalen voor mijn reisje. Wat lichtjes een kleine streep door mijn rekening zou zijn…

Gelukkig was er nog KLM. Door hierbij te boeken heb ik terug kunnen vliegen voor om en bij de 700 euro. Ditmaal vanuit Schiphol en niet meer vanuit Londen en spijtig genoeg ook zonder gebruik te kunnen maken van mijn frequent flyer programma bij BA/One World Alliance, maar ja. Eveneens was het goedkoper om het stukje België-Schiphol met de trein te doen, dus zo gezegd, zo gedaan.

Na heel wat gefoefel met boekingen, visa-kaart die niet via de website aanvaard werd, was ik uiteindelijk geboekt en had ik mijzelf ook weer eens geupgrade naar economy comfort, waarbij ik voor 120 euro een stoel vooraan in het toestel kreeg met extra beenruimte – achteraf gezien maak ik eigenlijk toch nooit gebruik van die dingen, maar ja.

Schiphol op zich was nog wel een leuke luchthaven, voor zover luchthavens leuk kunnen zijn. De eetgelegenheden zijn wel ongelooflijk duur, maar dat is denk ik ook gewoon een eigenschap van luchthavens. Wat verschillend is op Schiphol, is de security. En dan niet omdat ze van die grote scanners hebben die ze af en toe gebruiken (niet op mij), maar wel omdat er geen security is, enkel een paspoort controle voor je in de vertrekterminal binnen gaat. De security check vindt plaats aan de gate zelf…

Op zich lijkt dat een leuk systeem, maar in werkelijkheid heb je dus een incheck-periode van een paar uur waarin je een enorm lange rij hebt die nog door security moet en zoals ik vorige keer al gezegd heb, people are idiots. Mijn systeem van op tijd te komen zodat ik de mensen voor ben en dan rustig kan wachten haalde dus niets uit. Ik heb uiteindelijk gewoon stilletjes gewacht tot als praktisch iedereen door de security was voor ik van mijn stoel kwam. Ik ging geen uur in de rij staan terwijl ik toch vooraan in het vliegtuig zat.

Het vliegtuig zelf had trouwens als naam “Mother Theresa”. Ik vond het wel grappig en ik weet eigenlijk totaal niet waarom, maar ja. Vanwege het feit dat ik mijn fototoestel wel overal naar toe neem maar nooit foto’s durf nemen heb ik er spijtig genoeg geen foto van…, sorry

Anyway, ik zat dus gans vooraan, in rij 7, de eerste van de economy comfort en met enkel 1 stoel naast mij. Hierin zat een vriendelijk, oudere vrouw. Het probleem met mijn vrouwelijke reisgezel, was dat ze geen Engels sprak. Vermits het een KLM vlucht was, mogelijk niet zo erg, maar ze was niet Nederlands ook niet. Voor zover ik kon opmaken was ze Zweeds. En spijtig genoeg, ondanks de Zweedse overtuigingen van bepaalde vrouwen in mijn leven, kon ik, noch de stewardessen Zweeds spreken met haar. Wat wel tamelijk een probleem was om haar allerlei dingen uit te leggen.

Het begon al voor het opstijgen, toen de stewardess haar handtas wou wegstoppen en ze niet begreep wat er aan de hand was. Het ging verder als ze met het eten rondkwamen en ik mijn eten moest laten zien zodat ze kon kiezen en het werd enkel erger toen ze het customs formulier om Canada binnen te komen moest invullen. Uiteindelijk hadden we haar aan het schrijven gekregen, maar toen ik zag dat ze alles aan het invullen was, ook de vakjes bedoeld voor meerdere personen uit hetzelfde gezien dat je op het formulier invult…. laten we zeggen dat ik niet achter haar aan de duane wou gestaan hebben, want dat het daar waarschijnlijk wel enige tijd geduurd zou hebben.

De vlucht zelf was ook niet zo aangenaam. Ze was nochtans korter dan gepland en maar even lang als vanuit Londen… ik had genoeg beenruimte, maar durfde spijtig genoeg mijn stoel niet achteruit doen om te slapen, waardoor het ganse betalen voor meer ruimte wat stom is. Ook de films onderweg waren wel leuk. Zo heb ik Twilight, New Moon gezien (ik kan maar 1 ding zeggen over bepaalde personen die erin meespelen… marry me en nee, het gaat niet over Edward, wat denk je wel, ik heb smaak), kon ik ook Harry Potter 1 tot en met 5 kijken, maar heb ik in de plaats maar naar 2012 gekeken. Hoe leuk om een rampenfilm te kijken terwijl je over de noordpool vliegt…

Het probleem lag eerder in wat ik eerder al aanhaalde, het gevoel van mensen te moeten achterlaten. Ik weet niet waarom, maar gedurende deze vlucht speelde heimwee echt een grote rol. Veel meer dan in augustus bijvoorbeeld, toen ik de mensen nog voor minstens 4 en mogelijk 8 maand niet meer ging terugzien, terwijl het deze keer maar voor 2 maand meer was. Maar toch, ik kon niet slapen omdat mijn gedachten steeds bij de mensen in België bleven…

Eveneens niet zo leuk aan de vlucht was het feit dat ik een aantal dagen voor vertrek ziek gevallen was. En vliegen met een verkoudheid is blijkbaar niet aan te raden. Hoewel mijn stem zich enigsinds gestabiliseerd had voor vertrek, bleek bij aankomst dat door de droge lucht op het vliegtuig, mijn stembanden compleet shot waren. Leuk. Nog leuker was het feit dat bij het landen, ondanks alle slik en andere technieken, mijn oren enorm pijn deden vanwege het drukverschil en ik de week nadien, toen ik trouwens ook in bed heb gestoken vanwege ziek zijn en waardoor ik hier nog niet eerder iets gepost heb, steeds geconfronteerd werd met constante drukverschillen en gehoorproblemen.

Momenteel zit ik hier nog te sniffen en is er nog steeds wel wat druk op één van mijn oren en dit geeft me wat hoofdpijn, maar over het algemeen gaat dat al iets beter. Net zoals ik deze blog dan ook terug opgenomen heb, heb ik ook mijn Canadees leven terug opgenomen. Zo zijn de voorbereidingen voor de fashion show in volle swing, heb ik ook alweer wat voor de krant geschreven en ga ik naar mijn lessen en belangrijker, ben ik druk bezig met voorbereidingen voor mijn papers die eigenlijk belangrijker zijn dan mijn examens en liefst deze maand wel af zouden moeten, zowel vanwege officiële deadlines alsook omdat ik moeilijk dagen kan schrijven als ik bezoek heb.