21
Mar

Ice, ice baby

Het is niet zo populair, of beter gezegd, niet zo mediagiek als de Olympische Spelen zelf, maar de afgelopen week vonden de Paralympische spelen plaats in Vancouver. Hoewel er maar een aantal sporten zijn die hieraan meedoen, werd het ganse hockey toernooi georganiseerd in het stadium hier op de campus en op 200 meter van mijn kot. Het zou dus zot geweest zijn, moest ik er niet naartoe gegaan zijn, zeker vermits tickets maar 18 euro kosten.

Nu ja, toegegeven, ik ben niet de meest, euhm, hoe moet ik dit zeggen, normaal?, was ik dus niet zo zot en op vrijdag ben ik dan ook naar mijn allereerste hockeywedstrijd gegaan.

Hoe spelen gehandicapten hockey, vraag je je mogelijk af, wel, laat ik het jou even uitleggen. Het gaat hier niet over ‘normale’ hockey, maar over Ice Sledge Hockey. Als je het Engelse woord dus al bekijkt, kan je zien dat het over sledges gaat, sledes. De spelers zijn allemaal mensen (mannen) die een handicap hebben in/aan hun benen en aldus zitten ze op een stalen frame dat op twee schaatsen zich kan voortbewegen. De spelers bewegen zich vooruit (achteruit is niet mogelijk) met hun sticks.

Deze sticks zijn korter dan normale, hebben een meer gekrulde voorkant en op de achterkant zijn er kleine pinnetjes waardoor ze zich kunnen afduwen. Ze mogen dan ook met twee sticks spelen, kwestie dat ze zowel kunnen bewegen/sturen en met de andere stick de puck over het ijs sturen.

Verder is het enige verschil met ‘normale’ hockey het feit dat er maar een kwartier in plaats van twintig minuten gespeeld wordt per speeldeel.

Genoeg techniek. Het game dat ik bijwoonde was Korea versus Tsjechië, die speelden voor de 5e en 6e plaats. Het spel begon tamelijk traag vond ik, maar in het tweede speeldeel werd het snel spannender eens Korea haar eerste (en enige) goal maakte en Tsjechië meer agressiever begon te spelen. Nu ja, niet zo agressief als bij ‘normale’ hockey, maar ja, het is ook net iets moeilijk om met een sledge iemand te slaan, hoewel er wel onzachte botsingen waren en soms spelers wel ineens op hun zij lagen…

Uiteindelijk stond het 1-1 na alle drie speeldelen en gingen we in overtime. Vermits ik geen sportjournalist ben, laten we dit snel afwerken. Een paar minuten in de overtime scoorde Tsjechië nogmaals en dat was dat.

Ik vond het nog wel een leuke ervaring en ben nu eigenlijk benieuwd en wil graag een volledige ‘normale’ hockeywedstrijd bijwonen, violence and all.

Al de foto’s van het uitstapje kan je hier vinden.

In ander nieuws; op het lijstje van landen waar mensen denken dat ik van kom, kan ik nu ook, na Scandinavië en Nederland, Zuid-Afrika plaatsen… hoewel de meesten nog wel voor Engeland gaan – wat ik dan ook leuk vind, het accent komt meer en meer terug nu mijn verkoudheid weggaat.