10
Oct

Het zinkend museum

Na weer even op de hoogte gesteld geweest te zijn van wat mijn vriendjes thuis allemaal uitspoken (miss you guys), besloot ik vandaag om wat kunstzinnig te doen en hier een musea te bezoeken. Hoewel kunst, in mijn ogen, het best gedeeld kan worden met let’s say, een groepje cultuurblondjes (yes, I miss you too girls), ging ik toch braaf en zonder al te veel tranen in mijn ogen op stap.

Het museum in kwestie is de Morris and Helen Belkin Art Gallery, een museum voor moderne kunst. Op het moment was er net een tentoonstelling begonnen, namelijk World rehearsal court, waarvan het meest in het oog springende de kamer was met verscheidene televisieschermen waarop een re-enactment van oorlogstribunalen uit De Haag worden te zien zijn.

De beelden geven verschillende invalshoeken en personages weer, maar wisselen ook bv met beelden van de grond en de voeten van een van de cameramannen. In de kamer ernaast is het beeld verder uitgewerkt en zijn verschillende atributen te zien, alsook een aantal schermen waarop de kamer zelf in beeld wordt gebracht via een viertal camera’s die constant van beeld wisselen en op alles en niets inzoomen.

Ik vond het nog wel leuk, maar ik vrees dat ik het leuker vond om naar de rechtzaak en op dat moment, de uitleg over menselijk geheugen van expert, te luisteren.

Omdat ik het nog niet gedaan had, besloot ik om na het museum toch eindelijk ook eens af te zakken naar het strand dat de campus omsingeld, zij het wel enigszins op een veel lager niveau. Deze keer, waarschijnlijk omdat het niet nacht was, was de weg naar beneden iets makkelijker te vinden, hoewel het me twee keer deed denken toen ik de trap zag.

Ik moet zeggen dat gedurende de trip naar beneden mijn hoogtevrees het soms wel eventjes overnam, maar het was zeker de moeite waard om beneden aan te komen, zoals jullie allemaal op de foto’s kunnen zien (de foto’s van vandaag binnen hier)

Ik heb er echt van genoten om over het strand te lopen en het was de stijle klim terug naar boven dan ook waard. Terug thuisgekomen was net iets minder waardevol, door enkel nog maar paar sneetjes brood en appel die dag binnen te hebben (dieet weet je wel, en just, you know, the normal process of not eating during the day cause I’m doing other stuff) heb ik momenteel enige vorm van hoofdpijn en denk ik dat ik vandaag maar op tijd in mijn bed ga duiken. Morgen staat immers hopelijk het begin van fitness hier en een bezoek aan het befaamde museum van antropologie op het programma.