22
Dec

30 hours later

Zo’n kleine tien uur geleden stapte ik van een vliegtuig in de Brusselse sneeuw. Dit ongeveer zo’n 17 uur nadat ik de luchthaven in Vancouver binnenkwam, maar gelukkig maar een uur of twee later dan oorspronkelijk gepland.

Het vliegtuig waarmee ik oorspronkelijk om 20:45 (lokale tijd) had moeten vertrekken was immers pas aangekomen vanuit Londen om 22:35 en kon pas terug opstijgen na middernacht. De vijf uur wachten aan de gate waren irritant. De batterij van mijn ipod touch kon het blijkbaar niet uithouden – dankjewel voor user-replaceable batterijen Apple – en de mensen waren al evenzeer irritant door constant aan te schuiven aan de gate van het moment dat er iemand stond, ook al was er nog geen oproep en was er zelfs nog geen vliegtuig.

Het was zo nog even spannend toen ze voor het boarden mij opriepen om me aan de balie te laten zien, maar ze scanden gewoon mijn paspoort en dat was het. Ik denk dat het iets te maken had met het feit dat ik aan de nooduitgang zat en dat ze dat even moesten controleren.

De vlucht was eigenlijk wel fun, zelf in economy. Met een stevige meegaande wind zijn we uiteindelijk op Heathrow aangekomen in een recordtijd, nog steeds 3 uur te laat, maar wel een uur voor het originele – nieuwe – aankomstuur.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik wat over mijn angst voor vliegen heen ben en tamelijk de andere kant aan het uitgaan ben….

I love flying!!!!!!

Het is zelfs zo erg dat ik me steeds moet inhouden en in stilte zit te hopen tot op het moment dat ze de motoren in volle kracht steken en we de lucht inschieten. Mogelijk moet ik me dan ook wat inhouden om niet te giechelen van plezier. Het was niet echt gepast vond ik dus een glimlach en een gezicht dat met neus tegen venster (letterlijk) geplakt zat was het enige waar je mijn plezier aan kon merken.

Wat niet wilt zeggen dat het niet angstaanjagend is. Mijn handen zijn nog steeds klam na het opstijgen of als we door turbulentie gaan – hoewel, het is een 737, dat ding gaat door alles heen, maar ik veronderstel dat de p in plezier nu eenmaal ook voor pijn staat. Wat is plezier zonder een beetje pijn/doodsangst, hihi.

En dan te weten dat ik pretparken altijd afschuwelijk vond omdat ik niet tegen de snelheden/hoogten kon.

Het was wel een beetje koud op de vlucht en slapen ging maar zeer beperkt, maar toen ik een gans bed had in business lukte dat ook niet echt aldus. Het was wel grappig toen we landen rond 5 uur in Londen en mijn vlucht naar brussel op hetzelfde moment net vertrok. Okay, misschien vond ik het gewoon grappig omdat ik op dat moment de 24 uur wakker (het dutje op vliegtuig niet meegerekend) al voorbij was.

Toch ben ik meteen naar de bus naar Terminal 1 gelopen (ik heb zelfs 1 roltrap naar beneden genomen, voor het overige heb ik steeds een lift gezocht, roltrap naar boven lukt me wel) en daar snel (relatief) door security om dan zeer vriendelijk te lachen aan de balie van BMI en te vragen voor een nieuwe vlucht. De baliemedewerker zei eerst dat er nog een stoel in standby was en dat hij mij daar ging opzetten en dat ik dan maar aan de gate moest wachten en als dat niet zou werken ging ik ‘s ochtends kunnen terugvliegen. Na even controleren zei hij ineens, “you know what, I’ll just give you a seat.” Je kan wel begrijpen dat ik in de wolken was.

Achteraf gezien was zijn reactie wel wat raar want het vliegtuig naar Brussel was een zeer kleintje, zo eentje van 50 man, waar maar 12 man uiteindelijk op zat. Maar toch, gelukkig dat ze me meteen herboekt hebben.

Het vertrek in het klein vliegtuig was zelfs nog spannender, meer druk en stijler opstijgen.. I loved it. Zelfs de “bubbly air” zoals de piloot het aankondigde viel wel mee. De vlucht was eigenlijk zelfs te kort, na een dik half uur konden we al landen in Brussel en dit terwijl ik dacht dat we nog boven Engeland zaten. Ik heb zelfs nooit gezien toen we het kanaal overstaken, ik heb altijd lichtjes gezien beneden mij. Trouwens, mooie lichtjes, zoals je op de foto’s kan zien.

Om mijn verhaal euhm, kort te maken… ik ben veilig en wel en tamelijk op tijd nog thuis geraakt en ben er eigenlijk wel superblij mee. Ik kijk wel niet uit naar de jetlag, want ik vrees dat er nog wel iets komt vermits ik in totaal 35 uur wakker geweest ben en vannacht ook niet echt geslapen heb, maar he, wanneer was ik normaal.

Ik begrijp nu waarom de NMBS altijd zegt dat de trein altijd een beetje reizen is… je weet nooit goed of en wanneer je aankomt, of je een aansluiting hebt en het is soms ook wat hobbelig onderweg 🙂

Tot zeeeer snel mijn lieveling.

Pas maar op want ik ben terug in mijn kroondomein….

ps. als deze post wat wanordelijk is… sorry, it’s all kinda hazy and stuff in my head.