17
May

Operation Goldilocks

Hi. It’s been almost a month since I posted here and the reasons for that is actually quite simple. I am no longer in Vancouver.

I would like to add a statement of sadness behind that sentence, cause it is sad, but it isn’t all gloom, but let us start at the beginning.

After wrapping up my exams (which I passed easily, though didn’t aced), I spend some time on the phone with various airplane carriers, trying to find an early flight back home. The problem with that was that there was still the issue of the active Icelandic Vulcano which had stranded many people. After it became clear that I wouldn’t be able to fly home earlier from Vancouver, I changed plans and rescheduled my flight (or actually bought a new ticket) for three days earlier and this time out of Seattle.

“Are you in such a hurry to leave Vancouver?” I can hear you ask. And the answer is: not really. Vancouver and Canada have been absolutely amazing and I do miss it there, but I needed to leave, if for no other reason than then fact that my lease was up and I needed to move on with my life. And in my enthusiasm and crazy mind, I wanted to go home sooner rather than later so I could surprise some friends at their concert.

Read More

05
Apr

Look out! look out

Voor de laatste dag dat Bart hier nog in Vancouver was, hadden we nog een druk schema voor de boeg. Een beetje onze eigen schuld, vermits we nog tickets hadden en omdat Vancouver nu eenmaal ook een groot ding is en we niet elke dag van ‘s ochtends tot ‘s avonds kunnen rondlopen, maar ook wat moesten genieten en tussendoor dagjes paperen and stuff.

Anyway. De eerste stop was het Vancouver Maritime Museum. Volgens mijn prof van Arctic Sovereignty zeker de moeite waard. Volgens mij, net iets minder. Don’t get me wrong, er waren leuke dingen te zien en ze hadden een schip uit de jaren 40 in het hoofdgebouw staan dat je kon bekijken (opgezette walrussen en sledge honden incluis)

Read More

28
Mar

Dining out

Met de aankomst van bart vorige maandag is het Belgische contingent hier in Vancouver nog één man groter geworden en ze zullen het geweten hebben…

Om eerlijk te zijn, is het wel leuk om de stad zo te laten zien aan iemand nieuw (ook al ken ik nog niet echt veel van Vancouver en zijn we soms ‘s avonds maar eens in een euhm, verkeerde buurt terechtgekomen, maar ja). Het is dan ook voor mij deels een ontdekkingstocht en vooral een toeristisch moment. Voordien was er immers veel meer schroom om mij tussen al de andere Vancouverites te bewegen en constant van alles foto’s te nemen. Maar vermits we nu toch in het Nederlands aan het rondlopen zijn, kan ik gerust mijn batterij elke dag leegschieten.

Read More

21
Mar

Ice, ice baby

Het is niet zo populair, of beter gezegd, niet zo mediagiek als de Olympische Spelen zelf, maar de afgelopen week vonden de Paralympische spelen plaats in Vancouver. Hoewel er maar een aantal sporten zijn die hieraan meedoen, werd het ganse hockey toernooi georganiseerd in het stadium hier op de campus en op 200 meter van mijn kot. Het zou dus zot geweest zijn, moest ik er niet naartoe gegaan zijn, zeker vermits tickets maar 18 euro kosten.

Nu ja, toegegeven, ik ben niet de meest, euhm, hoe moet ik dit zeggen, normaal?, was ik dus niet zo zot en op vrijdag ben ik dan ook naar mijn allereerste hockeywedstrijd gegaan.

Hoe spelen gehandicapten hockey, vraag je je mogelijk af, wel, laat ik het jou even uitleggen. Het gaat hier niet over ‘normale’ hockey, maar over Ice Sledge Hockey. Als je het Engelse woord dus al bekijkt, kan je zien dat het over sledges gaat, sledes. De spelers zijn allemaal mensen (mannen) die een handicap hebben in/aan hun benen en aldus zitten ze op een stalen frame dat op twee schaatsen zich kan voortbewegen. De spelers bewegen zich vooruit (achteruit is niet mogelijk) met hun sticks.

Deze sticks zijn korter dan normale, hebben een meer gekrulde voorkant en op de achterkant zijn er kleine pinnetjes waardoor ze zich kunnen afduwen. Ze mogen dan ook met twee sticks spelen, kwestie dat ze zowel kunnen bewegen/sturen en met de andere stick de puck over het ijs sturen.

Read More

02
Feb

Light in darkness

Het voordeel van in een stad te leven – k, ik leef niet echt in de stad -met een grote aziatische bevolking is dat je hier ook een tamelijk grote viering van het Chinese Nieuwjaar hebt. Koppel dit aan de Cultural Olympiade (eigenlijk is alles cultureel onder die noemer gedropt dit jaar) en je hebt pas echt een feest.

Een van de eerste dingen die op het programma stonden en nu al te bezichtigen was, was een bos gemaakt uit papieren lantaarns. Ik moet zeggen dat het bos eigenlijk nogal tamelijk tegenviel, het was net iets minder indrukwekkend dan ik me had voorgesteld, maar desalnietemin wel mooi om te bekijken. Het zou uiteraard nog mooier geweest zijn moesten ze het niet neergepland (pun intented) hebben in dé straat met de meeste verlichting, maar ja.

Read More